UTANGAÇ

0
122

canımdan usandım da bir gün
ateş olayım dedim
düştüğüm yeri yakamazken
tutuşturdum kurunun yanında yaşı
alevimden utandım.

sağanak olup, patlayıp
düşsem şehrin kaldırımlarına
taşsamsokaklarında
dehlizlere dalıp
zifiri temizlesem
korktum kaldırımdaki gelincikten
ciklet satan çocukların kirpiklerinden
taneciklerimden utandım.

bir su damlasıydı büyüklüğüm
bulut olsam dedim
güneşi atlayıp
gökyüzüne tırmandım
yıldızlar savaşıyordu
kıran kırana
kuyruklular öndeydi parlaklardan
gökkuşağı teselli edecekti
renklerimden utandım.

toprak oldum.
can suyu düştü üzerime
”tohum fidana,fidan ağaca,
ağaç ormana”
buğday filize, filiz başağa, başak ekmeğe dönüştü.
sakladılar sineme
cinnetin
cinayetin
artçıların mazlumlarını
kürediler üstlerini
kürek ile kepçe ile
örtümden utandım…

en iyisi
kılıç olayım dedim.
Demokles’inkine benzeyen
gladyatör kuvveti düşün kollarıma
sfenkler gibi durayım
düşman karşısında
elim uzandı aniden
parmaklarımdan utandım.

dur dedim deli gönlüme
in yüreğinin derinliğine
ateş su, bulutla toprak
karıştırmadı mı yaradan bedenine?
aklın dili söz oldu
gitme uzaklara!
kılıcınız boynuma dostlar!
büyük laflar ettim
sözden utandım.

İKİRCİKLİ GECE

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here