Dilime düşen adın
”boynu bükük karanfil”
yakınlığın, ıraklığın
beyaz kır zambağı
iliklerimin kanayan gülüsün

İşlerim ellerine düşer
düşer kanatlar sevdanın
yetmez savunmalara,yetmez düşlere
kendine yabanıl yaşarsın,
gül ve gülün ortasında

Kalemin kırılır ilk adımda
dagon’un yıkılan sütunların altında
gülüşümü uzatırım
bal köpüğü gözlerine

Saçının uzunluğundan oldu ne olduysa
incir yaprağından gayrisi yoktu
üzerimde oysa
gülüşümün
gülüşüne değen
gülünü arardın
gün ortasında

diline düşen adım
”boynu bükük karanfil”
yakınlığım, ıraklığım
beyaz kır zambağı
iliklerin kanayan gülüyüm

Ey yar!
kalemimi kim kırdı?..

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here